Edward Kennedy's autobiografie is een imponerend verhaal over politiek en familie

Het verhaal van mijn leven is de autobiografie van Edward ‘Ted’ Kennedy, die hij schreef samen met Pullitzer Prizewinnaar Ron Powers. De Kennedy’s: bejubeld, verguisd, maar nog altijd tot de verbeelding sprekend, iets waar de vele mysteries die deze familie omgeven zeker aan bijdragen. Het is in eerste instantie dan ook licht teleurstellend dat Kennedy geen pogingen doet prangende vragen te beantwoorden en hardnekkige mythes te ontzenuwen. Echter, wie beseft dat Kennedy dit boek schreef in het aangezicht van zijn dood – hij leed aan een hersentumor waaraan hij een week voor verschijning van het boek overleed – kan alleen maar het grootste respect voor hem opbrengen.

Politieke carrière

Ted Kennedy (1932) was de jongste van een gezin van negen kinderen waarin ambitie het hoogste goed was en het drama altijd om de hoek lag. Als John zich kandidaat stelt voor het presidentschap van de Verenigde Staten neemt zijn tot dan toe betrekkelijk inhoudloze leven een wending. In 1962 wordt hij senator, in welke functie hij tientallen jaren zijn stempel op de Amerikaanse politiek drukt. Zijn verdiensten zijn niet te onderschatten: hij werkte mee aan de totstandkoming van de Civil Rights Act (1964) en de Voting Rights Acts (1965), en maakte zich het grootste deel van zijn carrière sterk voor hervorming van de gezondheidszorg.

Geen smeuïge onthullingen

Vanwege zijn roerige privéleven waren de verwachtingen rond dit boek hooggespannen, maar wie op zoek is naar smeuïge onthullingen wordt teleurgesteld. Wel toont Kennedy diep berouw over het nooit opgehelderde Chappaquiddick-incident (1969), waarbij zijn auto te water raakte en zijn vrouwelijke medepassagier om het leven kwam.

Geen moment saai

Is dat erg? Nee. Kennedy gaat uitgebreid in op de campagnes die hij voerde voor zijn broers en zichzelf, waaruit weer blijkt dat Amerikaanse politiek pure topsport is. Zijn beschrijvingen van de Senaat en zijn mores zijn uitvoerig zonder ook maar één moment saai of langdradig te worden, daar zijn de inkijkjes en anekdotes te talrijk voor.

Veel aandacht voor familie

Uiteraard is er veel ruimte voor zijn naaste familieleden, waaronder velen wier levens noodlottig eindigden of verliepen. Kennedy schrijft over ze met een genegenheid die soms grenst aan verafgoding. Hartverscheurend is het portret van zijn oudste zus Rosemary, die zwakbegaafd was en ten gevolge van een lobotomie het grootste deel van haar leven slechts kon vegeteren.

Bewogen zelfportret

Het achterste van Kennedy’s tong is in Het verhaal van mijn leven niet te ontdekken, niettemin is hij eerlijk en oprecht over de zaken die hij wel beschrijft en durft hij soms met spijt terug te blikken. Wat overblijft is een bewogen zelfportret van een Amerikaanse icoon wiens wilskracht en oneindige geloof in democratie lang zullen blijven imponeren.

 

Klik hier voor de beroemdste speeches van de Kennedy’s